یکی از ملوک را شنیدم که شبی در عشرت، روز کرده بود و در پایان مستی همی گفت:

ما را به جهان، خوشتر از این یک دم نیست

کز نیک و بد، اندیشه و از کس، غم نیست

درویشی به سرما برون خفته بود، گفت:

ای آنکه به اقبال تو در عالم نیست

گیرم که غمت نیست، غم ما هم نیست

                      -------------------------------------------------------

نکویی با بدان کــــــــــــردن چنان است        که بد کردن بجای نیـــــــــــــــــــکمردان

                      ------------------------------------------------------------------   

پسر نوح بـــــا بدان بنشست           خاندان نبوتش گــــــــــم شد
سگ اصحاب کهف روزی چند            پی نیکان گرفـت و مردم شد

                    -------------------------------------------------------------------

 درویش و غنی بنده این خاک و درند    آنان که غنی ترن محتاجترند

                   -------------------------------------------------------------------

مجال سخن تا نیابی ز پیش            به بیهوده گفتن مبر قدر خویش

                  ------------------------------------------------------------------- 

                        آنان که کنج عافیت بنشستند

                        دندان سگ و دهان مردم بستند

                       کاغذ بدریدند و قلم بشکستند

                       وز دست و زبان حرف گیران پرستند

                       همای بر همه مرغان از آن شرف دارد

                       که استخوان خورد و جانور نیازارد


 

نوشته شده توسط یـــــــــــــــــــــــما در شنبه سیزدهم مهر 1387 ساعت 13:52 موضوع | لینک ثابت